หน้าตาดีคือหลักประกันแห่งความสุข แต่…

       รายงานที่ใช้ชื่อว่า “Beauty is the Promise of Happiness” หรือความสวยงามคือหลักประกันแห่งความสุข รวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างชายหญิงมากกว่า 25,000 คนใน 4 ประเทศ โดยเปรียบเทียบระดับความสุขกับลักษณะรูปร่างหน้าตาของแต่ละคน พบว่าคนที่อยู่ในกลุ่มดูดีหรือหน้าตาดีที่สุด 15% แรกจะมีระดับความสุขมากกว่าผู้ที่อยู่ในกลุ่มหน้าตาไม่ดีหรือดึงดูดใจน้อยที่สุดราว 10% แต่ก็มิได้หมายความว่าคนหน้าตาไม่ดีแล้วจะไม่มีความสุขแต่อย่างใด เพียงแต่คนหน้าตาดีกว่ามีแนวโน้มที่จะมีความสุขมากกว่าตามที่รายงานระบุไว้

คุณ Daniel Hamermesh และคุณ Jason Abrevaya นักเศรษฐศาสตร์ผู้จัดทำงานวิจัยชิ้นนี้ชี้ว่า จากการวิจัยที่เน้นพิจารณาปัจจัยด้านการเงินและการงานเป็นหลักพบว่า โดยเฉลี่ยคนหล่อคนสวยจะมีรายได้สูงกว่าคนที่ดูแล้วมีความดึงดูดใจน้อยกว่าราว 5% นอกจากนี้ยังมีโอกาสได้รับความสนใจจากคนรอบข้างมากกว่า ซึ่งรวมทั้งจากหัวหน้างาน คุณครู พี่เลี้ยง หรือแม้กระทั่งความสนใจจากเด็กๆ โดยนายจ้างบางบริษัทให้ความเห็นไว้ว่า สำหรับการสมัครงานในยุคสมัยนี้ คนมีความสามารถระดับธรรมดาแต่หน้าตาดี ดูจะมีภาษีกว่าคนฉลาดแต่ไร้ความดึงดูดใจ รายงานชี้ว่าคนหน้าตาดีกว่ายังมีโอกาสแต่งงานมีคู่ครองสูงกว่าอีกด้วย (เพิ่มเติม…)

ในยุคคอมพิวเตอร์นี้ มนุษย์เราใช้กระดาษกันน้อยลงจริงหรือไม่?

เมื่อโลกย่างเข้าสู่ยุคคอมพิวเตอร์ ตอนช่วงพุทธทศวรรษที่เริ่มนับจากปีพุทธศักราช 2533 คนจำนวนมากคิดว่าเราจะใช้กระดาษน้อยลง เพราะเอกสารก็ดี และการติดต่อสื่อสารกันก็ดี ล้วนแต่ทำผ่านทางอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์

แต่การณ์มิได้กลับเป็นเช่นนั้น ผู้สื่อข่าว วอยซ ออฟ อเมริกา จูลี แกร็นท์ ( Julie Grant ) มีรายงานเกี่ยวกับเรื่องที่ว่า ทำไมนักอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม ถึงมีความวิตกกังวลเสียเหลือเกิน ในเรื่องกระดาษที่ชาวโลกกำลังใช้กัน ตามสำนักงานและที่บ้าน

คุณอัลเลน เฮิร์ชโกวิตซ์ นักวิทยาศาสตร์ ผู้ทำงานให้กับองค์กรที่มีชื่อว่า สภาป้องกันทรัพยากรธรรมชาติ มาตั้งแต่สมัยที่คนเริ่มส่งอีเมล์กันนั้น ทราบดีว่ายุคคอมพิวเตอร์จะไม่นำไปสู่สังคมที่ไม่ใช้กระดาษ (เพิ่มเติม…)

การศึกษาเรื่องความเหงา ซึ่งสามารถแพร่เชื้อจากคนหนึ่ง ไปสู่อีกคนหนึ่งได้

การศึกษาครั้งใหม่ระบุว่า ความเหงา หรือความอ้างว้าง สามารถแพร่เชื้อจากคนๆ หนึ่ง ไปสู่อีกคนหนึ่งได้ เช่นเดียวกับโรคภัยไข้เจ็บ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น

คณะนักวิจัยใช้ข้อมูลจากการศึกษา เรื่องโรคหัวใจของโครงการ Framingham Heart Study ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 2491 การศึกษาของโครงการ Framingham นี้ ได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพกาย และสุขภาพจิต ตลอดจนข้อมูลทางด้านพฤติกรรมส่วนบุคคล และข้อมูลทางด้านโภชนาการจากกลุ่มตัวอย่าง ราวห้าพันคน ข้อมูลต่างๆ ที่ได้มาจากโครงการ Framingham ได้แสดงให้เห็นมาก่อนแล้วว่า ความสุขนั้น สามารถถ่ายทอดจากคนๆ หนึ่ง ไปสู่อีกคนหนึ่งได้ เช่นเดียวกันกับพฤติกรรมอื่นๆ อย่างเช่น การเป็นโรคอ้วน และความสามารถในการเลิกสูบบุหรี่

(เพิ่มเติม…)

ช่วยเด็กวัยรุ่น หลีกเลี่ยงการเป็นโรคซึมเศร้าหดหู่

นักวิทยาศาสตร์กำลังศึกษาวิจัย เพื่อช่วยเด็กวัยรุ่น หลีกเลี่ยงการเป็นโรคซึมเศร้าหดหู่

อาการหดหู่ซึมเศร้า เป็นความผิดปกติทางจิตใจที่มีอยู่ทั่วไป และเป็นสาเหตุชั้นนำของความไม่สมประกอบของสภาพจิตทั่วโลก ในรายที่เป็นอย่างรุนแรงนั้น นำไปสู่การฆ่าตัวตายประมาณ 850,000 รายทั่วโลกในแต่ละปี

นักวิทยาศาสตร์กำลังทำงานศึกษาวิจัยที่จะช่วยให้เด็กวัยรุ่นเรียนรู้ทักษะต่างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นโรคซึมเศร้าหดหู่

โรคซึมเศร้าหดหู่ อาจมีผลให้เกิดความไม่สมประกอบทางสภาพจิต หรืออารมณ์ความรู้สึกในบรรดาเด็กวัยรุ่นได้ ซึ่งจะมีผลกระทบถึงการเรียน ความสัมพันธ์กับเพื่อนฝูง มีความเสี่ยงมากขึ้นที่จะฆ่าตัวตาย และมีปัญหามากขึ้นเกี่ยวกับการเสพยาเสพติด และเครื่องดื่มมึนเมา

นักจิตวิทยา มหาวิทยาลัย Duke ที่เสนอผลการศึกษาเด็กวัยรุ่นกับโรคซึมเศร้าหดหู่ ต่อที่ประชุมที่นครยิวยอร์คกล่าวว่า ผู้ใหญ่ที่เป็นโรคซึมเศร้าหดหู่นั้น มักจะเริ่มมีอาการตั้งแต่วัยเด็ก นักวิจัยจึงมุ่งศึกษาที่เด็กวัยรุ่น

(เพิ่มเติม…)

ละคร: สิ่งที่เกาหลียังคงไล่หลังญี่ปุ่น

?????? ?ทุกวันนี้กระแสดนตรี, หนัง หรือละครเกาหลีนับวันมีแต่จะแรงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในเอเชียและโดยเฉพาะในเมืองไทยของเรา แต่กระนั้นแม้แต่คนเกาหลีเองก็ยังยอมรับว่าคุณภาพละครของพวกเขายังตามหลังละครจากประเทศเพื่อนบ้านอย่างญี่ปุ่นอยู่หลายช่วงตัวทีเดียว
???????
???????”ข้อเปรียบเทียบระหว่างการสร้างละครของญี่ปุ่นและเกาหลี” ผลงานวิจัยของ คิมยังดุ๊ก จากการเผยแพร่ของสถาบันกระจายเสียงวิทยุโทรทัศน์ของเกาหลี สรุปถึงปัจจัยสำคัญๆ ที่ส่งผลให้ละครที่มาจากเกาหลีใต้ยังตามไม่ทันละครจากญี่ปุ่นในเรื่องของคุณภาพ ซึ่งส่วนหนึ่งมาจากปัจจัยทางด้านการจ่ายค่าตัวดาราเกาหลีที่มากกว่าวงการบันเทิงญี่ปุ่นให้นักแสดงของพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งสัดส่วนที่ไม่สมดุลนี้ส่งผลต่อคุณภาพของงานโดยตรง เมื่อดาราเกาหลีได้ค่าจ้างเป็นเงินถึง 60% ของทุนสร้างละครทั้งเรื่อง แต่ดาราญี่ปุ่นได้ค่าแรงจากผู้จัดเพียงแค่ 20-30% ของทุนสร้างทั้งหมดเท่านั้น

???????
???????”การจ่ายค่าจ้างนักแสดงเกินจริงทำให้งบละครบานปลาย ส่งผลถึงการหดหายของกำไร เกาหลีควรจะมีระบบการจ่ายค่าจ้างดาราที่เหมาะสมเสียที” ผลวิจัยกล่าว
???????
???????เหตุผลที่ผู้สร้างละครญี่ปุ่นไม่ต้องหมดเงินไปกับการโก่งค่าตัวของเหล่านักแสดงเนื่องจากมีการตกลงค่าจ้างจากฐานข้อมูลที่จัดเก็บมาอย่างดี ซึ่งเรียกกันว่า “ศักยภาพในการสร้างเรตติ้ง” (potential ratings) ของดาราแต่ละคน ซึ่งเป็นข้อมูลที่วัดความดังของบรรดานักแสดงจากผลงานละครของพวกเขา รวมทั้งจำนวนครั้งของการออกโทรทัศน์และตามสื่ออื่นๆ ในรอบ 3 ปีล่าสุด (เพิ่มเติม…)